zondag 25 mei 2008

Culinair moment (gastlog van Biche)



Bonjour tout le monde. Op deze plek ga ik voor het eerst een oud geheim publiceren, een culinaire jeugdliefde eigenlijk.

Als kind ging ik met mijn ouders regelmatig naar mijn Franse oma in Quincy-sous-Senart, een Parijse banlieue.
De avond voordat ik met mijn ouders zou terugrijden naar Amsterdam kreeg ik steevast van de buurvrouw van mijn oma een chocoladetaart mee, in aluminium folie verpakt. De buurvrouw van mijn oma, Madame Senejoux, was een vriendelijke vrouw van achterin de zeventig die samen met mijn oma en de buurvrouw die aan de andere kant van mijn oma woonde de afspraak had dat indien s'morgens bij één van hen de luiken nog dicht zouden zitten, er polshoogte genomen zou worden door de andere twee. Inmiddels zijn ze alle drie alweer jaren terug overleden zonder alarm te hoeven slaan bij dichte luiken.

Op verjaardagen wordt deze heerlijke chocoladetaart op verzoek van vriendinnen bereid en opgegeten. Een enkele keer is het recept verstrekt aan derden maar dat leidde niet altijd tot bevredigende resultaten. Mij lukt het inmiddels wel om hem net zo lekker te laten smaken als vroeger, toen ik hem meekreeg naar huis. Maar oh wee als ik haast heb en hem niet met hart en ziel bereid! Dan rijst ie bijvoorbeeld niet hoog genoeg en krijg je er maar één laagje van die lekkere smeuïge chocola tussen.

Wie gek is op chocola nodig ik uit tot het maken van de chocoladetaart van Madame Senejoux.
De originele tekst is geschreven door Madame Senejoux elle-même.

Gateau chocolat

150 gr de chocolat en barre (zo puur als maar kan)
125 gr de sucre en poudre
100 gr de beurre
60 gr de farine
60 gr de fécule de pomme de terre
10 gr levure sèche
5 oeufs + 2 blancs garniture

Mettre à fondre le chocolat dans une casserole au bain marie avec 2 cuillerées à soupe d'eau pour en faire une pâte lisse, ajouter le beurre, puis, hors du feu le sucre en poudre, les jaunes d'oeufs, la farine, la fécule et la levure, travailler un peu le mélange, en dernier lieu les blancs d'oeufs battus en neige bien ferme. Cuir à four moyen (environ 150ºC ) dans un moule beurré environ 3/4 d'heures.

On reconnait que ces gateaux sont cuits lorsque y enfoncant une aiguille à tricoter on la ressort propre, sans que la pâte y adhère. On peut le manger ainsi, même rassi il est très bon, et se conserve bien des jours.

Fourrage facultatif

150 gr de beurre
100 gr de sucre en poudre
50 gr chocolat au lait
50 gr chocolat à croquer
2 jaunes d'oeufs

en faire un pâte onctueuse en ramollisant le tout au bain-marie.

couper le gâteau en 2 ou en 3 horizontalement, bien refroidi - et le farcir

Misschien is er destijds een foutje geslopen in het overschrijven van dit recept. Aan de fourrage voeg ik in ieder geval 100 gram chocola toe. 50 gr au lait en 50 gram pure chocola, dat maakt de tussenlaag minder boterig. Maar dat is een kwestie van smaak.

Madame Senejoux slaagde er in om een hele hoge chocoladetaart te maken. Neem een taartvorm met een doorsnede van 21 cm en probeer 3 tussenlagen te realiseren.
De taart is op zijn best als ie al een paar dagen oud is en bewaard op een koele plek zoals de koelkast.

Bon ap!

Biche

zaterdag 24 mei 2008

Pierre Bachelet - Elle est d'ailleurs




Een mooie herinnering om te delen. Pierre Bachelet had in 1980/1981 deze grote hit. In Nederland niet zo bekend. Hij heeft ook filmmuziek geschreven waarmee eenvoudig een link naar Nederland kan worden gelegd:





Emmanuelle is niet de enige film in dit genre waarvoor hij de titelsong schreef. Ook dit is een ikoon van de jaren '70:

maandag 19 mei 2008

De grootste bedreiging voor 'goed' is 'beter'

Hoe je een blog start weet ik nu. Maar dan. Vele momenten zijn gepasseerd waarvan ik dacht "dit is mooi voor de blog". Beleving, anekdote, fotootje en zo. Maar om een of andere reden kwam het de blog niet op. Waarom niet? Dat vergt denkwerk. Wel enkele maanden, zo blijkt nu. Eerste inval: ideeën moeten rijpen. Natuurlijk, mooie smoes. Maar na vier maanden staan er nog steeds maar twee stukjes op. Als dan de eerste ongepubliceerde concepten beginnen te beschimmelen wordt het de hoogste tijd om dieper te zoeken. Graven in de catacomben van je eigen geest. Waarom lukt het me niet om verder te schrijven, wat houdt me tegen? Die eerste twee stukjes gingen toch prima? Rusteloze nachten, het licht wil maar niet gloren. Zoals vaak komt de oplossing onverwacht, bijna onopgemerkt. Het is die ene uitspraak die voorbij komt, haast achteloos geuit in een gesprek met een heel ander onderwerp: "de grootste bedreiging van goed is beter". Dat is het! Ik ben al die tijd gehinderd door mijn eigen hang naar perfectie, niet tevreden met m'n eigen beperkte vaardigheden. Daar ga ik mee om leren gaan. Heel relaxed mooie stukjes schrijven. Mooie stukjes, die je zorgvuldig opbouwt, waarin je langzaam naar een climax toewerkt. En waarbij je natuurlijk nóóit de clou al in de titel opneemt. Vanzelfsprekend. Vergeef me!