Jean-Jacques Goldman - Au bout de mes rêves

Om de sentimental journey nog maar even voort te zetten voeg ik deze clip van Jean-Jaques Goldman toe.

Quinze août op les Gravières

Les Gravières is net een dorp. Officieel een camping, maar door de vele bewoners die er de hele zomer verblijven in hun meestal bescheiden 'residence secondaire' is het vergelijk met een dorpsgemeenschap niet ver weg. Gepensioneerden maar ook gezinnen met jonge kinderen hebben er hun stek gevonden en kennen elkaar vaak al vele jaren. Vele van die zomerse bewoners komen uit Marseille en omgeving, dat ze zodra het maar even kan onvluchten om zich aan de rust en het klimaat van de Hautes-Alpes tegoed te doen. Rond de quinze août, zeker als het een 'pont' vormt met het weekend, is het extra druk wanneer de vaste bewoners hun familie en vrienden ontvangen. Les Graviéres krijgt dan een onmiskenbaar provençaals sausje. Natuurlijk hoort daar op een feestdag een 'concours de boules' bij. In de schaduw van de platanen strijden de teams geanimeerd om de felbegeerde wisselbeker. De geur van pastis komt met vlagen voorbij en de onvervalste zuidelijke tongval galmt over de boulodrome. Alleen daarvoor al wil je er bijzijn. Maar dit jaar ging er iets heel erg mis. Ongeveer het ergste dat kan gebeuren: de beker is gewonnen door...... une équipe de Parisiens! Groter kon de klap haast niet zijn. Even leken onze zuidelijke vrienden 'het noorden' kwijt te zijn, maar gelukkig hervonden ze zich en aan de bar bleek de saamhorigheid sterker dan regionale sentimenten.

Geen feest zonder een goede maaltijd. Met veel toewijding verzorgden Régis en zijn team een méchoui. Al in de middag hing Momo het door hem zorgvuldig geprepareerde lam aan het spit, om het vervolgens in alle rust te bereiden. Voor wie het lamsvlees, geserveerd met couscous en de gekruide groenten van de vulling te uitgesproken was, waren er natuurlijk de fameuze pizza's, door le patron zelf gebakken au feu de bois. Meer dan tachtig man genoten van een ouderwets gezellige avond.

Nu is het feest is voorbij. Voor velen ook de vakantie. De rust keert langzaam weer op de Gravières. We gaan weer over tot de orde van de dag.

Reünie

In deze setting begon het allemaal. Maar dan 28 jaar geleden. Norbert, Régis en ik. Drie om-en-nabij twintigers; twee Nederlandse schoolvrienden op zoek naar avontuur en de zoon van de campinghouder waar ze verzeild raakten. Camping 'les Gravières' nabij Gap in de Hautes-Alpes. Natuurlijk vonden we er het avontuur dat we zochten. Norbert en Régis kenden elkaar al van eerdere vakanties en samen maakten we de discothèques in de omgeving onveilig. De klik was daar. Met mijn stagejaar in aantocht was het voor mij als zoon van een Renault-dealer al snel geregeld dat ik het jaar daarna een aantal maanden bij de collega-dealer in Gap terecht kon. Hiermee begon voor mij een langdurige band met Gap en omgeving, maar zeker ook met de mensen, zoals Régis en zijn familie.

Na enig ondernemen buiten de familie-omgeving heeft Régis de camping inmiddels overgenomen van zijn ouders. Na afronden van mijn studie en een seizoen bij de ANWB in Lyon speelde mijn professionele leven zich verder in Nederland af, maar het contact met Frankrijk bleef. Inmiddels hebben Régis en ik een gezamenlijke (neven)activiteit: Euro Service Matériel. Misschien een uit de hand gelopen hobby, maar voor mij ook een mooie reden om meer in Frankrijk te zijn. Norbert is na die bewuste vakantie de wereld over gegaan en het contact ging grotendeels verloren. Tot hij vorige week, met zijn gezin op de terugweg uit Spanje, onverwacht aankwam. Oude banden zijn weer aangehaald, getuige de foto.