Jazz, met een franse connectie

Tijd voor een nieuwe muzikale link, dit keer geïnspireerd door François. In 1981 kocht ik in Gap in een alleraardigst platenwinkeltje, gespecialieerd in jazz en blues, een LP van Coleman Hawkins en Roy Eldridge. Mooie, authentieke jazz waar ik nog steeds van kan genieten. Op zoek naar de herinnering vond ik deze 'clip' op Youtube. Geniet.

Tour op quatorze juillet: Armstrong gaat een Beloki om

De Tour de France draait op volle toeren. Vandaag 5 jaar geleden, 14 juli 2003, finishte de etappe in Gap. De etappe beloofde een zware strijd te worden. De dag ervoor veroverde Lance Armstrong op l'Alpe d'Huez de gele trui, maar de marge is dun. Er wordt gevochten voor elke seconde. Met enkele vrienden was ik op La Rochette, het laatste colletje voor de finish. Nog een tiental kilometers te gaan. De temperatuur is verzengend. Zelfs het asfalt is instabiel door de hitte. In de afdaling gaan de renners voluit, er staat veel op het spel. De eerste haarspeldbocht na de col. Het beeld staat vele tour-volgers op het netvlies gebrand. Vinokourov gaat op kop en is enkele tientalle meters vooruit. Beloki volgt met Armstrong in zijn wiel. In de flauwe bocht voor de épingle explodeert Beloki's achterband en hij crasht spectaculair. Armstrong kan hem nog net ontwijken door de berm in te sturen, snijdt een stukje af en weet verderop de weg weer te vinden. Beloki blijft zwaargewond achter. De beelden gaan de hele wereld over. Wij stonden een hondertal meters eerder, net vóór de col en moesten de beelden dus later op TV zien. En nu hier in de herhaling.

Wallonië (2)

Tussen Frankrijk en Nederland liggen twee landen: Vlaanderen en Wallonië. In het ene land spreken ze een soort Nederlands, in het andere een soort Frans. Het één lijkt onverwacht niet op Nederland en het ander even toevallig niet op Frankrijk. Fransen en Nederlanders verbazen zich daar wel over, ze denken, dat wanneer hun taal er -ongeveer- gesproken wordt, dat het dan wel heel veel op hún land zal lijken. Zelf heb ik ten overstaan van een vlaams gezelschap ooit gewag gemaakt van het waals en het koeterwaals. Net voordat ze me de zaal dreigden uit te honen kon ik gelukkig nog de draai maken dat het een grapje was; de vlamingen winnen immers alle taalkwizzen? Voor mij was België -eerlijk is eerlijk- jarenlang een barrière op weg van Nederland naar Frankrijk vice-versa. Autoroutes die van een karrespoor meer weg hebben dan van moderne infrastructuur en steden als Luik en Antwerpen waarvan je als automobilist nou niet direct de meest aantrekkelijke kanten ziet. Inmiddels kom ik er vaker en begin ik het meer en meer te waarderen. Onbekend maakt onbemind, zo leer ik. Pas nog was ik in de oude binnenstad van Luik, voor een demonstratie van een elektrovoertuig. Een stadsbeeld dat zich met veel andere grote steden kan meten, inclusief imposante gebouwen langs de kade en de bruggen met vergulde beelden. En een eerste kennismaking met de cultuur van de bobo's (bourgeois-bohème), die wonen in steegjes en hofjes in de wijk Hors-Château tegen de heuvel onder de citadelle. Daarover verwacht ik binnenkort meer te kunnen vertellen.


Minder mondain, maar minstens even plezierig heb ik demonstraties ervaren op twee industriële lokaties; één op een chemische site in de buurt van Charleroi en één op een fonderie (ijzergieterij) zuidelijk van Luik. Wat me op beide plaatsen opviel is een gewoonte die zeker niet Nederlands is, maar die ik ook uit Frankrijk, zelfs het zuiden, niet zo ken: mannelijke collega's die elkaar begroeten met een zoen. Geen hand, één zoen. Allemaal, voor zover op hetzelfde niveau: werklui met werklui en chefs met chefs. Want verschil moet er zijn.

Raad de plaat(s)

Beter goed geleend dan slecht bedacht, luidt een oude wijsheid. Daarom sluit ik graag aan bij succesfactoren van andere bloggers en presenteer ik vandaag -voor het eerst- een raadfoto. Hij is genomen begin dit jaar in een openbare ruimte (toen nog niet, nu wel) in Frankrijk. De vraag is: waar? Later leg ik graag uit wat het verband is met mijn professionele bestaan.

Wallonië

Dinsdag was ik in Brugelette, Wallonië, in dierentuin Parc Paradisio om precies te zijn, om er twee elektrische voertuigen af te leveren. Voor de importeur in de Benelux, Electrocar BV, verzorg ik de start-up van de commerciële activiteiten in hun franstalige marktgebied. Mijn eerste wapenfeit staat hierboven. Sinds mei besteed ik hier een dag in de week aan en ik moet zeggen dat het werken in Wallonië me zeer bevalt. De mensen zijn er bijzonder vriendelijk en voorkomend, al moet ik toegeven dat dat soms wel is pas nadat ze m'n nederlandse autokenteken hebben gezien. Hun relatie met Vlamingen ligt toch wel wat complex, ben ik bang.