Les Gravières is net een dorp. Officieel een camping, maar door de vele bewoners die er de hele zomer verblijven in hun meestal bescheiden 'residence secondaire' is het vergelijk met een dorpsgemeenschap niet ver weg. Gepensioneerden maar ook gezinnen met jonge kinderen hebben er hun stek gevonden en kennen elkaar vaak al vele jaren. Vele van die zomerse bewoners komen uit Marseille en omgeving, dat ze zodra het maar even kan onvluchten om zich aan de rust en het klimaat van de Hautes-Alpes tegoed te doen. Rond de quinze août, zeker als het een 'pont' vormt met het weekend, is het extra druk wanneer de vaste bewoners hun familie en vrienden ontvangen. Les Graviéres krijgt dan een onmiskenbaar provençaals sausje. 
Natuurlijk hoort daar op een feestdag een 'concours de boules' bij. In de schaduw van de platanen strijden de teams geanimeerd om de felbegeerde wisselbeker. De geur van pastis komt met vlagen voorbij en de onvervalste zuidelijke tongval galmt over de boulodrome. Alleen daarvoor al wil je er bijzijn. Maar dit jaar ging er iets heel erg mis. Ongeveer het ergste dat kan gebeuren: de beker is gewonnen door...... une équipe de Parisiens! Groter kon de klap haast niet zijn. Even leken onze zuidelijke vrienden 'het noorden' kwijt te zijn, maar gelukkig hervonden ze zich en aan de bar bleek de saamhorigheid sterker dan regionale sentimenten.
Geen feest zonder een goede maaltijd. Met veel toewijding verzorgden Régis en zijn team een méchoui. Al in de middag hing Momo het door hem zorgvuldig geprepareerde lam aan het spit, om het vervolgens in alle rust te bereiden. Voor wie het lamsvlees, geserveerd met couscous en de gekruide groenten van de vulling te uitgesproken was, waren er natuurlijk de fameuze pizza's, door le patron zelf gebakken au feu de bois. Meer dan tachtig man genoten van een ouderwets gezellige avond.Nu is het feest is voorbij. Voor velen ook de vakantie. De rust keert langzaam weer op de Gravières. We gaan weer over tot de orde van de dag.
2 opmerkingen:
Mooi verhaal dat -wat mij betreft- in essentie gaat over een tweede huis dat ook een tweede thuis is en misschien wel een tweede leven betekent. Klinkt heerlijk Carl, nou ja zo'n beest eet ik als stadsmens liever in een kartonnen doosje in een menu met friet en cola, maar het zuidelijke sfeertje, de rust en het landschap...hmmmm
Goed geschreven Carl,leuk verhaal.
Maar of je daar tot rust komt betwijfel ik, als je dat al zou willen. Lijkt mij daar een grote familie met de verplichte familie bezoekjes om er bij te blijven horen. Kan overigens best gezellig zijn.
Een reactie posten