Hoe start je een blog?

Help, ik heb de stap gemaakt. Al jaren zwerf ik veel in Frankrijk. Maak dingen mee waarvan ik denk: dit moet ik opschrijven. Vastleggen. Delen. Zonder me ooit ècht af te vragen of het anderen wel interesseert. Gewoon schrijven. L'art pour l'art, maar dan op mijn eigen eenvoudige manier, zonder kunstzinnige pretenties.

Het zal dus zeker over Frankrijk gaan. Aan dit land heb ik mijn hart verpand. De mensen, de taal, de wijze van leven. Heb er veel mooie momenten beleefd en vriendschappen gesloten. Geleerd afstand te nemen, de ratrace te relativeren. 'Neem toch niet alles zo zwaar'. De beste remedie tegen nekpijn is regelmatig je schouders ophalen. Je m'en fous. Om die vreselijke directe benadering af te leren, waar wij Nederlanders ten onrechte soms zo trots op zijn. Leren dat het ook op een vriendelijker manier kan, beleefder, gecultiveerder. Niet voor niets gebruiken we in het Nederlands woorden en uitdrukkingen als 'savoir vivre' of 'bon vivant' en leven we 'als god in Frankrijk'.

Als je dan weer in Nederland bent pas je je snel aan. Je bent er tenslotte opgegroeid. Waardeer je bv. toch ook wel weer de doelmatigheid van een eenvoudige lunch. Of de snelheid waarmee je tot zaken kunt komen. Totdat de culturen door elkaar lopen. Vorige week had ik een lunch met bedrijfsrelaties, waarvan enkele Fransen. De (kleine-, want lunch)kaart was niet in het Frans, dus aan mij de taak de gasten te adviseren. Omelet (nee, onze champignons zijn géén cèpes) en salade laten zich eenvoudig vertalen, 'uitsmijter verschrikkelijk' behoeft enige uitleg maar de vraag naar de regionale specialiteiten zette me een beetje met de mond vol tanden. Met een broodje nagelhout kom je tenslotte niet echt voor de dag.

Het leven van alledag heeft in Frankrijk ook zijn minder aangename kanten, zeker als je er ondernemer bent. Ondernemers staan er niet hoog in de sociale rangorde. Tenzij je een grote ondernemer bent, maar dan ben je in elk geval al veel langer een bedreven politicus. Je bent pas echt iemand als je ambtenaar bent. Ondernemingen waar iedereen graag wil werken zijn overwegend (ex)staatsbedrijven. De arrogantie van ambtenaren is spreekwoordelijk en kan in het gunstigste geval worden gekwalificeerd als 'aan tegenwerking grenzende passiviteit'. Dit maakt het ondernemen in Frankrijk af en toe tot een ontmoedigende bezigheid. Maar gelukkig komt hier langzaam verandering in. Ik hoop dat de gunstige ontwikkelingen doorzetten.

Staat u mij toe nog even een (franse) slag om de arm te houden.